henry verboket

Een museum moet midden in het leven staan i.p.v. zoals nu een veilige bergplaats te zijn voor licht ontvlambare zaken.
Midden in het leven is het bij voorbaat onduidelijk of iets kunst is.
Wanneer een object te lang in de bergplaats voor ontvlambare zaken heeft gestaan, gaat alle kracht eraf.

Als de vijftig jarige weckfles van Oma, het ziet eruit als kersen, maar heeft daarmee niets meer van doen .

Kunst bestaat zoals het hele leven in het discours en alleen daar, daarom moet de plaats voor kunst daartoe zijn ontworpen of gegroeid.

Kunst is in de vroege 21e eeuw verworden tot een bezigheid van enkele zonderlingen. Hoogstens geschikt voor speculatie als het tot begeerlijk goed is geworden.

Het museum is in dat geval prospectus van het veilinghuis, of andere multinational.

De conservator is niet langer de ontdekker van nieuwe kunst, zodat hij/zij de rest van zijn tijd van die ontdekking te kunnen leven.

Exposeur en exposant zijn bezig met een ijsdans waarin ze telkens tegen elkaar zeggen: “als ik jou belangrijk maak, maak jij mij dan ook belangrijk?”

Dat is wat een museum niet moet zijn.

Wat dan wel? Een museum is een plaats van gesprek en gesprekstof. De werken zorgen voor de context, de zin. Conservator/tentoonstellingmaker houdt het gesprek gaande, de quizmaster, animator, interlocutor. Is een museum dan een café, een heren sociëteit, een hangplek? Ja. Hoe ziet het eruit? Ach, sommige kroegen zijn wit met lange ligbanken, anderen hebben muren van plint tot plint volgehangen met bric a brac. Verzin het maar. De wensen over de vorm worden bepaald door de verborgen agenda van exposeur en exposant.



Verboket Vorm, afdeling ruimtelijke ideevorming.

Namens deze Henry Verboket.